|
El Pino & the Volunteers - the Long-lost Art of Becoming Invisible
|
Man, man, man, wat worden we dit jaar verwend met prachtige cd's van Nederlandse bands. Na Johan en Moss is er nu de nieuwe van El Pino & the Volunteers. En ik kom weer superlatieven te kort, want El Pino laat zelfs eerdergenoemde bands ver achter zich.
Op hun debuut uit 2006, 'Molten City', bedient El Pino, de band van de Rotterdamse zanger/gitarist David Pino, zich nog voornamelijk van Americana. En dat deden ze buitengewoon bedreven. Leuk, om een Nederlandse band invloeden als Calexico en Wilco zo goed te zien verwerken in hun muziek.
Knap, dat de band voor haar tweede cd het muzikale roer omgooit. De kameleon op het hoesje staat daar ongetwijfeld symbool voor. Waar ook genregenoten Johan en Moss, ook uit de Excelsiorstal, op hun cd's op zoek zijn naar het perfecte popliedje, en The Beatles daarbij nooit ver weg zijn, lukt het El Pino op bijna alle nummers van haar tweede cd dit te bereiken.
De cd begint uitermate sterk, met echt het mooiste popliedje dat ik in tijden gehoord heb, 'Wake Up'. Deze zomer maakte ik voor het eerst kennis met de band, dankzij JoJo Lennart, toen we naar een concert van ze gingen in Artis. Ja, de dierentuin in Amsterdam heeft in de zomer op zaterdagavond 'Zomeravondconcerten', in het prieeltje voor de flamingo's. Als je dan niet weet welke band er optreedt, denk je dat ze allemaal 'De Flamingo's' heten, maar dat terzijde.
Bij de eerste beluistering van 'The Long-lost Art of Becoming Invisible' zat ik gelijk rechtop bij 'Wake Up'. 'Dit nummer ken ik', dacht ik, 'maar waarvan?' Toch knap, als een nummer zo lang blijft hangen van een concert dat je maanden terug hebt gezien, en waar je het toen voor het eerst hoorde.
Maar het blijft niet bij 'Wake Up'. In het navolgende 'Dust and Doubts' komt een heel kinderkoor langs, en rol je van het ene juweeltje in het andere. De Beatles-aanpak zit 'm niet alleen in de schitterende melodieën, de prachtige samenzang en de buitengewoon goede en soms ongewone instrumentatie. Elk nummer kent ook wel een verrassende wending, en dat maakt dat de cd ook uitermate spannend is.
Net als bij het concert voor de flamingo's speelt Janne Schra van Room Eleven een gastrol, door de tweede vocalen van 'Not Jealous' op zich te nemen. Het is het toefje slagroom op de cake.
Laat in Godsnaam El Pino niet ten onder gaan aan het Johan-syndroom: voorman Jacco de Greeuw is toch wat teleurgesteld en gefrustreerd door het feit dat de beste gitaarband van Nederland het met maximaal 30.000 verkochte cd's moet doen. Ik kan me dat goed voorstellen, want als Jacco in Amerika was geboren, had hij daar met gemak twee nullen aan toe kunnen voegen. Maar Johan is dood, en lang leve El Pino & the Volunteers! En dat zij maar wel de drie miljoen mogen halen. Want geloof me: dit is één van de beste platen van dit jaar, van de hele wereld. Kopen dus, en maak je meester van 'The Long-lost Art of Becoming Invisible'.Ook voor teleurgestelde John Mayer-fans!
Kees Bakker - FlevoPost
|
| 27 Nov 2009 - 16:52
by Redactie Musicupdate
|
|
|
|
|
|
Laatste nieuws |
 |
|
|
|
